به همین سادگی هم که تمام نمی‌شود. یک جایی از روحت، از ذهنت، از فکرت برای همیشه کنده می‌شود و می رود. بعد تو می‌مانی در آستانه چهل سالگی با یک روح و ذهن و فکر تکه تکه شده که هیچ جوری هم به هم چسبیده نمی‌شود. سکوت می‌ماند بین این تکه‌ها و تو که شناوری بین حال و گذشته.
در دهکده اندیشه ام کلبه ای ساخته ام که نیلوفران ار غوانی هر شب مرا به پنجره محال نظاره گرباشند . گل بوته های باغ با طراوت رویاهای جوانی ام را هر صبح آبیاری می کنم ، تا وقتی نسیم از کنار کلبه ام می گذرد   با ترنمی  که هرگز فراموش نمی کم مرا بپرواز دراورد.


بی نگاهِ عشق مجنون نیز لیلایی نداشت
بی مقدس مریمی دنیا مسیحایی نداشت

بی تو ای شوق غزل‌آلوده‌یِ شبهای من
لحظه‌ای حتی دلم با من هم‌آوایی نداشت

آنقدر خوبی كه در چشمان تو گم می‌شوم
كاش چشمان تو هم اینقدر زیبایی نداشت!

این منم پنهانترین افسانه‌یِ شبهای تو
آنكه در مهتاب باران شوقِ پیدایی نداشت

در گریز از خلوت شبهایِ بی‌پایان خود
بی تو اما خوابِ چشمم هیچ لالایی نداشت

خواستم تا حرف خود را با غزل معنا كنم
زیر بارانِ نگاهت شعر معنایی نداشت

پشت دریاها اگر هم بود شهری هاله بود
قایقی می‌ساختم آنجا كه دریایی نداشت

پشت پا می‌زد ولی هرگز نپرسیدم چرا
در پس ناكامیم تقدیر جاپایی نداشت

شعرهایم می‌نوشتم دستهایم خسته بود
در شب بارانی‌ات یك قطره خوانایی نداشت

ماه شب هم خویش می‌آراست با تصویرِ ابر
صورت مهتابی‌ات هرگز خودآرایی نداشت

حرفهای رفتنت اینقدر پنهانی نبود
یا اگر هم بود ، حرفی از نمی آیی نداشت

عشق اگر دیروز روز از روز‌گارم محو بود
در پسِ امروز‌ها دیروز، فردایی نداشت

بی تواما صورت این عشق زیبایی نداشت
چشمهایت بس كه زیبا بود زیبایی نداشت

کاش می توانستم چون روحی که از قفس تن آزاد می شود ، دزدانه ازاین خانه خاموش و خواب زده بگریزم . از بوته زار گذشته روی به انجا آرم . و پیش از آنکه در خانه جنب و جوش آغاز شود آهسته به اطاقم باز گردم .


ای دوســــــــــــــــــــت !! ای که به جز دوست نمی توانم ترا به نام دیگری یاد کنم . ما دیرگاه از نعمت با هم بودن بهره مند شده ایم . مرگ کمند خود را به دور پاهای من پیچیده و اگر تکان بخورم کا ر من تمام است .!



وقتی قدم در کوچه باغهای خیال می گذاریم سفر می کنم به دور دستها، به منتها ی حضور،به روشنی آفتاب و نقره افشانی مهتاب، به آنجا که آسمان ها شبها یش پر ستاره است ،شب بو هایش آرام،نیلو فرهایش آبی، پروانه هایش صبور و عاشقانش نجیب،


به آن جا که عشق حرمت دارد و عاشقی شرم.


همان جا که نغمه هزار بر شاخه های درختان ،بیدرا مجنون تر می کند،و مرداب ها یش تقدس عشقها را آلوده نمی کند.


همان جا که مردمانش دل را به نان نمی فروشند همان جا که پائیز ،بهار عاشقان است.


در آنجا بت بتخانه ها دل است و هر که حرمت دل را نگه ندارد کافر .

به محض انکه به انجا رسیدیم ما با تداوم سر وکار خواهیم داشت.بدین سان چندین سال دیگر هم گذشت.ارزو نکن فقط صبر کن تا بیاید.سعی نکن تا مجسم کنی که مرگ چگونه است فقط اماده باش تا جریان ان تو را در بر بگیرد .روزی که یقین کردی که بختت در حال دگرگونی است  تو باید بیرحم حیله گر وهمچنان صبور وملایم باشی عمل کردن بدون منافع ان در اینجا تصوری بیگانه نیست .ساحری سفر بازگشت است .در سقوط به جهنم فاتحانه بسوی روح باز میگردیم واز جهنم با خود غنائمی به هراه میاوریم.فهمیدن یکی از این قنائم است....

 

اقتصاد جهاني روزگار آشفته و نابساماني را سپري مي كند.یامن در استانه چهل سالگی.

پاور کامپیوتر را زدم .مناقشه ای فلسفی یا  سکسی معنوی در یک دنیای مجازی . اگرچه از همه نظر برتری با اوست و  لیبیدو تمرکزش را در زیر انگشتانم قرار داده است. اما باز حروف در نشان دادن خود به من سرسختی می کنند .تعامل تخیل و سایه در نوستالژی  هارد ژنتیکیم درست عمل نمی کند.مدام هنگ میکند .ومن با یک نگاه به در دیوار اتاق آن را  ریست میکنم .بر میگردم و به نقطه ای خیره میشوم . گفتگوی درونیم از زبان مادریم پیروی نمی کند .و منطق من از آن حیران می ماند و از توضیح آن طفره می رود . لجبازی می کنم و پریشان می شوم .پس  بسادگی از آن می گذرم.امروز عید است و تمام انچه دارم یکسال کهنه تر می شوند .از نوشتن این جمله خوشم نیامد . چرا پاکش نمی کنم. راحتم بگذار تداعی ادامه میدهد..........حال احساس بهتری دارم. جبر ضرب زمان ومکان .به اختیار تخیل در می آید. وحروف صمیمی وخصوصی میشوند.ومن در خاکستری ملایمی معلق از رواق به اپیکور سر میخورم.

برايم سيگاری بگيران
من از ماهِ دُرُشتِ گلگون می‌ترسم،
من اين ساعتِ خسته را
برای هجرتِ شبانه ... کوک نخواهم کرد.

چقدر ساده‌ايم ری‌را!
نه تو، خودم را می‌گويم
من هنوز فکر می‌کنم سيب به خاطرِ من است
که از خوابِ درخت می‌افتد.

در آينه می‌نگرم
و از چاهی دور
صدای گريه‌ی گُلی می‌آيد
که نامش را نمی‌دانم!

ری‌را ...!
گفتی برايت
از آن پرنده‌ی کوچکی
که تمامِ بهار ... بی‌جُفت زيسته بود، بنويسم!
باشد ... عزيزِ سال‌های دربه‌دری ...!
راستش را بخواهی
بعد از رفتنِ تو
ديگر کسی به آينه نگفت: - سلام!
شايع شده است
اين سالها شايع شده است
که آن پرنده‌ی کوچک
روحِ شاعری از قبيله‌ی دريا بود،
يک شب آوازِ کودکی از بامِ دريا شنيد،
صبح که برخاستيم
باد ... بوی گريه‌های سياوش می‌داد،
و کسی نبود
و کسی نمی‌دانست
بر طشت‌های زرينِ گَرسيوَز
هزار کبوترِ بی‌سر
شبيهِ ستاره مُرده‌اند!

سید علی صالحی

حالم خوب است
هنوز خواب می‌بينم
ابری می‌آيد
و مرا تا سرآغازِ روييدن ... بدرقه می‌کند.

تابستان که بيايد
نمی‌دانم چندساله می‌شوم
اما صدای غريبی
مرتب می‌گويَدَم:
- پس تو کی خواهی مُرد!؟

ری‌را ...!
به کوری چشمِ کلاغ
عقاب‌ها هرگز نمی‌ميرند!

مهم نيست
تو که آن بيدِ بالِ حوض را
به خاطر داری ...!
همين امروز غروب
برايش دو شعر تازه از "نيما" خواندم
او هم خَم شد بر آب و گفت:
گيسوانم را مثلِ افسانه بباف!

 

معشوق جان به بهار آغشته مني

که موهاي خيست را خدايان
بر سينه ام مي ريزند و مرا خواب مي کنند

يک روزَمي که روي شانه تو خواب مي بَرَدم
معشوق جان به بهار آغشته مني
تو شانه بزن
با بوسه هايم تُک مي زدم من دستهاي تو را
من دست هاي تو را در چينه دانم مخفي نگاه داشتم
تو در گلوي من مخفي شدي
صبحانه پنهاني مني
وقتي که نيستي
من چشمهاي تو را هم در چينه دانم مخفي نگاه داشتم
نحرم کنند اگر همه مي بينند
که تو نگاه گلوگاه پنهاني مني
آواز من از سينه ام که بر مي خيزد
از چينه دانم قوت مي گيرد
مي خوانم مي خوانم مي خوانم
تو خواندن مني

باران که مي وزد سوي چشمانم
باران که مي وزد
باران که مي وزد
تو شانه بزن
باران که مي
يك لحظه من خودم را گم مي کنم
نمي بينمم
اگر تو مرا نبيني
من کيستم که ببينمم
من نيستم که ببينم
نمي بينمم معشوق جان به بهار آغشته مني
اگرمرا نبيني
من هم نمي بينمم

آهو که عور روي سينه من مي افتد
آهو که عور
آهو که عور
آهو که عور
او او که آ
او او تو شانه بزن
و بعد شير آب را مي افشاند بر ريش من
و عور روي سينه من
او او مي افتد
و شير مي خورد
مي گويد تو شير بيشه باراني مني
مني
و مي افتد
افتادني که مرا مي افتد
هنگامه مني
هنگامه مني که مرا مي افتدآغشته مني
بهار آغشته مني معشوق جان به
تو شانه بزن
اگر تو مرا نخواباني
من هم نمي خوابانمم
مي خوانم مي خوانم مي خوانم
اگر تو مرا نخواباني
من هم نمي خوابانمم
مي خوانم خونم را بلند مي کنم زگلوگاهم
مي خوانم
خونم را مثل آوازي
مي خوانم
نحرم کنند اگر همه مي بينند که تو
نگاه گلوگاه پنهاني مني

اگر تو مرا نبيني
اگر تو مرا نخواباني
من هم نمي بينمم
من هم نمي خوابانمم
زانو بزن بر سينه ام
تو شانه بزن

پاهاي تو
چون فرق بازکرده از سر ديوار‌يِ به درون برگشته
بر سينه ام
تو شانه بزن
زانو... من پشت پاشنه هايت را چون ميوه دوقلو
مي بوسم
مي بوسم
هر پايت را در رختخواب عشق جداگانه
مي خوابانمت
بيدار مي شوي
مي خوابانمت ببين آري
ببين تو مرا
ببين تا ته ببين
زيرا تو اگر مرا نبيني
من هم نمي بينمم
با گفته ات اي نگاه برگشته‌ي به درون
به درون برگشته
تا ته ببين
تو شانه بزن

اگر تو مرا نخواباني
من هم نمي خوابانمم
نمي بينمم
تو شانه بزن
زانو
من هيچگاه نمي خوابم
از هوش مي روم
ديروز رفته بودم
امروز هم از هوش مي روم

افتادني که مرا مي افتد
هنگامه مني که مي افتد
معشوق جان به بهار آغشته مني
مني مني مني
که مرا مي افتد من مي روم
از هوش مي
مني
اگر تو مرا
تو شانه بزن
زانو
مني
از هوش مني

رضا براهني

بزرگترین خوشبختی زندگی  فقدان عقل سلیم است .ديوانگي خوشبختی را به کودکان، جوانان و کهنسالان عرضه داشته است.دیوانگی شیرینی کودکان،حرارت و لطف جوانان و یاوه گوییهای کهنسالان است و اینها  عامل خوشبختی آنها است.« دیوانگی یگانه چیزی است که جوانی زود گذر را نگاه میدارد و پیری پرصعوبت را به عقب می راند»

دیوانگی همه الهه ها را تحت قدرت خود دارد  و در ادامه توجه ما را به این نکته جلب میکند که:«طبیعت ،که مادر و پرورش دهنده انسان است چگونه دقت کرده است که هیچ چیز از چاشنی مختصر دیوانگی بی بهره نباشد. دیوانگی همراهی زنان با مردان را در راستای همین دقت طبیعی میداند چرا که هر زن که بخواهد خود را در شمار عاقلان جا بزند فقط نشان میدهد که دیوانه ای مضاعف است. عیننا مثل این است که بخواهند  خری را به مدرسه بفرستند...زن همواره زن یعنی دیوانه است، حتی اگر ماسکی بر چهره خود بزند.

دیوانگی در ادامه صفاتی چون محبت و دوستی را به خود منسوب میکند. همچنین ازدواج و قوام جامعه  از نتایج دیوانگی است. صفاتی مانند خودپسندی و عزت نفس را _که زندگی را تحمل پذیر میکند _به ديوانگي  نسبت میدهند. اقدام به جنگ، اهتمام به هنر و حتی نیروی ادراک و تمیز را به جنون منسوب میکنند. :«دو مانع بزرگ در راه شناخت مسائل و مشکلات زندگی وجود دارد : یکی حجب است که حجابی در برابر هوش و ذکاوت ایجاد میکند ، و دیگری ترس است که با پیش بینی مخاطرات مانع اقدام میگردد. دیوانگی با استادی کامل این دو مانع را از میان بر میدارد.

.. اما خفت عقل ممتاز است، و در واقع بزرگترین سعادتی است که نصیب بشر میشود و آن زمانی است که نوعی پندار شیرین و دلنشین روح آدمی را از غصه های جان گداز زندگی می رهاند و وی را در عالمی از وهم و لذت غرقه می سازد. هر قدر کسی دیوانه تر باشد خوشبخت تر است، به شرط آنکه منظور فقط نوعی از دیوانگی باشد که باعث و مسئول آن من هستم و خوشبختانه حوزه صلاحیت من آنقدر وسیع است که تصور نمیکنم در میان  افراد بشر بتوان کسی را یافت که همواره و در هر ساعت عاقل باشد و به نوعی از انواع دیوانگی گرفتار نشود.

دیوانگی افسانه سرایان را از جمله پیروان خود قرار میدهد. او چاپلوسی البته بمعنای خوشامد گویی و دروغگویی را از مواهب خود میداند که انسانها را به سعادت نزدیکتر میکند. او در ادامه به انواع پرستشها اشاره میکند و یادآور میشود که علی رغم جایگاه ممتازی که دارد هیچ کس برای دیوانگی نذر و قربانی نمیدهد و تا کنون معبدی به افتخار آن برپا نشده است. دیوانگی از این وضع نا خشنود نیست. او جایگاه خودش را در دلهای مردمان میداند و با طعن به مردمانی اشاره میکند که چه بسیار شمع و قربانی اهدا میکنند . دیوانگی میگوید:« به نظر من تعداد مجسمه هایی که به افتخار من ساخته شده معادل مردمی است که در جهان وجود دارند...

در صف اول عالمان صرف و نحو قرار دارند و از پی آنان شاعران و خطیبان، نویسندگان سوفسطائیان، فلاسفه،عالمان دين اسقفها و روحانیون قرار دارند. دیوانگی بطور مفصل بیان میکند که چگونه همه این نخبگان سعادت و رضایت خود را مرهون دیوانگی هستند.

:«از آنجا که هر چیز قیمتی را مخفی میدارند و آنچه را قیمتی ندارد عرضه میکنند، آیا عقل و درایت که هیچکس نمیخواهد آنرا مخفی سازد کمتر از دیوانگی است ، که همواره باید از نظر خلایق محفوظ نگاه داشته شود دارای ارزش نیست...کسی که دیوانگی خود را مخفی سازد ارزشمند تر از آن کس است که عقل خود را پنهان می دارد.

سال‌ها گذشت. گذشت و گذشت و من هر بار که به عقب نگاه کردم گمان بردم بزرگ و بزرگ‌تر شده ام. ولی ههچ‌وقت آنقدر بزرگ نشده بودم که دوست کودکیم گمان میبرد. رویاهایم عوض شدند و عمیق‌تر. گاه پیچیده‌تر و گاه ساده تر.

هیچ‌وقت نفهمیدم تو کی وارد شدی. شاید برای اینکه تو تنها کسی بودی که از واقعیت برداشتمت و گذاشتمت آن تو. شاید برای آنکه آنقدر واقعی شده بودی که نفهمیدم با تو فقط در رویاهایم زندگی میکنم و فقط آن‌جاست که با هم حرف میزنم و من نگاهت میکنم. تو ساده بودی، کم کم ساده ترین رویای من شدی. آنقدر پاک و ساده که گیج میشدم. غریب بودم از تو .. ترسیدم از تو .. ولی رد پایت محکم تر از هر خط دیگری بود. گفته بودم نه؟ ..

آدم‌ها هنوز هر روز بزرگ و بزرگ‌تر میشوند. دنیا هر روز کوچک و کوچک تر. از خواب که بیدار شدم فهمیدم اتفاقی افتاده‌. هر بار که خوابت را دیدم می‌دانستم اتفاقی افتاده. اتفاق برای رخ دادن است ..  کودک‌دلم میخواهم دخترم را روی زانو‌هایم بنشانم، نگاهش کنم، دستی به موهایش بکشم و بگویم  مواظب رویاهایش باشد.شاید هیچ چیز سخت‌تر و تلخ‌تر از از دست دادن یک رویا نباشد ..‌ »

ای بر پدر هر چی نوستالژی دوران نوجوانی ست لعنت . هنوز گاهی "آن شرلی" در پس لایه های ذهنم وول می خوره

ماریلا گفت: « ظاهراً دیگر مثل گذشته پر حرفی نمکنی آنی . تازه ای جملات بزرگ و گنده و جدی نیز استفاده نمی‌کنی. ببینم ٬ چه بلایی سرت آمده ؟ چرا تغییر کرده‌ای ؟ »
آنی سرخ شد و کمی خندید. او کتابش را زمین نهاد و با قیافه‌ای رویایی به بیرون پنجره خیره شد. انگشتش را به چانه زد و با قیافه‌ای اندیشناک پاسخ داد : « نمی‌دانم٬ دیگر زیاد دوست ندارم حرف بزنم. به نظرم قشنگ‌تر می‌آید که انسان افکار عزیز و دوست داشتنی خود را در قلب خویش نگه داشته همچون گنجینه‌ای گرانبها از آنها نگهداری کند. زیاد خوشم نمی‌آید کسی به افکارم بخندد و یا در مورد آنها به شگفتی بیفتد. تازه٬ نمی‌دانم چرا اما دیگر از کلمات گنده و بزرگ خوشم نمی‌آید . واقعاً جای افسوس است ٬ این طور نیست ؟ خصوصاً حالا که بزرگ شده‌ام و در صورتی که بخواهم ٬ می‌توانم در کمال آزادی و آگاهی از آنها استفاده کنم٬ این طور نیست ؟ از بسیاری جهات جالب است که انسان متوجه بزرگ شدن خود می‌شود . اما آن قدر ها هم که فکر می‌کردم سرگرم کننده و بامزه نیست ماریلا . آن قدر چیز برای آموختن هست٬ آن قدر کار برای انجام دادن و فکر برای اندیشیدن هست که اصلاً فرصت برای استفاده از کلمات و واژه‌های بزرگ و شاعرانه نمی‌ماند. »

زندگی اون بادیه که از شیشه ی باز ماشین محکم میخوره تو صورتمون،
زندگی مقاومت دست منه که از پنجره بردمش بیرون در برابر جریان هوا،
زندگی دست من و توئه که رو دنده ی ماشین کنار همدیگه نشسته ن، همون فشار آرومه که میگه من هستم تو چی؟
و فشار آرومی که تو جوابش میگه آره منم هستم پس چی فک کردی!!
زندگی اون آخرین بوسه یواشکیه زیر آخرین تابلوی توی بزرگراه

مثل آتیش شومینه توی خونه ..مثل بارون وسط تابستون
مثل یه کوه بلند که آخه مگه مرض داشتیم اومدیم بالا ها ؟
زندگی همه‌ی چراغ قرمزایی که آدم رد میکنه و بعد ابروهاش رو میندازه بالا و میخنده
همه‌ی اون آلو ترشا که مزه‌ش کلی تو دهن آدم میمونه
همه‌ی اون لحظه‌هایی که بین زمین و آسمون از یه تیکه صخره تو یه دشت پر از شقایق آویزون میمونی و فکر میکنی زندگی دیگه داره تموم میشه و الانه که بیفتی
همه‌ی اون ....همه اون روی پله های برفیه پارک راه رفتنها و فکر کردنها..

زندگی
همه‌ی اون خداحافظی کردناست
همه اون لرزیدن دل ها
گوشه چشم مراقب بودن ها
همه اون نوشته  های قدیمی رو خوندن ها
همه‌ی اون گریه کردنا
همه‌ی اون دیوارای شیشه‌ای تو فرودگاها

همه‌ی اون هر روزایی که منتظری و نمیدونی منتظر چی
همه ی اون روزهایی که با دلهره و ترس میگذره
زندگی رنگه
رنگ خواب
رنگ خوابایی که میبینی و با خودت تو خواب فکر میکنی نکنه این خواب باشه و تا آخرش نمیدونی کی از خواب بیدار میشی .
شایدم همون خواب هایی که شیرینیش تا هفته ها زیر دندونه.
زندگی لذت همین قطره های بارونیه که می زنه پشت شیشه,توی پیاده رو.
چقدر این بارون بوی زندگی می ده!
 
زندگی
رنگه .
رنگ هر روز
رنگ هر دیروز

هممممم ...

خیلی وقته زندگی نکردم !

*تولد، يعنی يقين ِظهورِ عکس ِحضور.
*بعضی ها در بزنگاهی از تاريخ به دنيا می آيند که همينطور الکی پرتاب می شوند در ظرف عسل، بعضی ها هم در کندوی عسل .
*هر تولد، واجد سهمی معين در هستی است که اغلب زودتر رسيدگان بالا کشيده، نمی دهند، البته گاهی همه را يک جا به نورچشمی های تازه به دوران تولد رسيده می دهند.
*درهر تولد، طی مراسمی باشکوه به روحی ابدی و پاک، لباسی ازلی و گناه آلود می پوشانند.
*تولد، يعنی خروج با زور، همين! و البته، بلافاصله سر و ته شدن و نوش جان کردن چند کفِ دستِ جانانه در پشتِ لخت تا لحظه ی اعتراض.
* هرتولد، يعنی لحظه ای غفلتِ بعضاً عمدی در قبل.
* در لحظه تولد تکليف آينده بعضی روشن می شود و بعضی تکليف گذشته شان.
* هرکس تکليفِ جنسيتش موقع تولد روشن است، بعداً به دلخواه می تواند تغيير دهد.
* تراژيک ترين وجه تولد آن نيست که تو متولد می شوی، اين است که متأسفانه ديگران هم متولد می شوند.
* در زندگی هرکس معمولاً راست ترين سخن، تاريخ تولد اوست اگر دستکاری نکند.
* چطور کسانی می توانند در فاصله ی کوتاه بين تولد تا مرگ هزار بار طول تاريخ را زندگی کنند!
* بعضی استادانه قادرند تا دم مرگ در لحظه ی تولد بمانند.
* عجيب است، همه وقتی به بلوغ می رسند تازه می فهمند دلشان می خواست جائی بهتر، در زمانی ديگر و از طريق کسانی ديگر متولد شوند.
* بعضی فقط برای اين رنج تولد را متحمل می شوند که بيرون از رحم می توانند بدون دردسر سيگار بکشند.
* تولد از همان اول محصول يک بله گفتن ساده در لحظه ای برباد رفته بوده است.
* اين چه سِرّی است که همه دوست دارند به مبداً تولد نزديک شوند ولی از آن دور می شوند؟
* نوابغ هرگز تولد خود را محصول عشق نمی دانند. از عشق فقط مختصری ادبيات متولد می شود.
* اين خيلی بديهی است که بايد متولد شوی تا متولد کنی! اما جالب است که می توانی بميری بازهم تا ابد متولد کنی!
* من هم معتقدم بعضی با جفت شيطان، به عنوان دوقلو متولد می شوند، منتهی آن يکی را تا زمانی که به قدرت نرسيده اند رو نمی کنند.
* اگر اين تولد خشک و خالی هم نبود، واقعاً حوصله ی بشر بد جور سر می رفت.
* نمی دانم چرا بسياری با اينکه صد در صد متولد شده اند بازهم به حساب نمی آيند.
* دلم بد جور برای کسانی می سوزد که موقع تولد کسی منتظرشان نيست.
* اين تاريخ تولد هم واقعاً معضلی است، همه جا آن را همطراز نام از آدم می پرسند!
* بعضی ها تا نود سالگی هم متولد نمی شوند. چرا؟! نمی دانم!
* برای داشتن يک تولد خوب کافی است تو خودت کاری انجام ندهی!
* موقع تولد بچه را خدا می دهد ولی پولش را بيمارستان می گيرد.
* تولد فی نفسه مؤيد بهترين نوع دمکراسی جمعی است.
* چرا هيچکس دوست ندارد خاطرات پيش از تولد خود را بازگو کند؟
* تولد، يعنی آغاز اجبار به پوشيدن جوراب و گفتن سلام به هر کس و ناکس.
* اولين هديه تولد هر کس تنها يک " نام " است.

 

* من متولد شدم، پس هستم! ;)

یک ۲۵ آذر دیگر هم گذشت.خوب و  در آرامش .. بدون هیچ حرف دیگری یک سال دیگری در پیش است

پسر نوح به خواستگاري دختر هابيل رفت.

دختر هابيل جوابش كرد و گفت: نه هرگز همسري ام را سزاوار نيستي تو با بدان نشستي و خاندان نبوتت گم شد تو هماني كه بر كشتي سوار نشدي خدا را ناديده گرفتي و فرمانش را .به پدرت پشت كردي به پيمان و پيامش نيز
غرورت غرقت كرد ديدي كه نه شنا به كارت آمد و نه بلندي كوهها.
پسر نوح گفت:اما آن كه غرق مي شود خدا را خالصانه تر صدا مي زند تا آن كه سوار بر كشتي است من خدايم را لابه لاي توفان يافتم در دل مرگ و سهمگيني سيل.
دختر هابيل گفت: ايمان پيش از واقعه به كار مي آيد در آن هول و هراسي كه تو گرفتار شدي هر كفري بدل به ايمان مي شود آنچه تو به آن رسيدي ايمان به اختيار نبود پس گردني خدا بود كه گردنت را شكست.
پسر نوح گفت: آنها كه بر كشتي سوارند امنند و خدايي كجدار و مريز دارند كه به بادي ممكن است از دستشان برود من اما آن غريقم كه به چنان خداي مهيبي رسيدم كه با چشمان بسته نيز مي بينمش و با دستان بسته نيز لمسش مي كنم خداي من چنان خطير است كه هيچ طوفاني آن را از كفم نمي برد.
دختر هابيل گفت: باري تو سركشي كردي و گناهكاري گناهت هرگز بخشيده نخواهد شد.
پسر نوح خنديد و خنديد و خنديد و گفت: شايد آن كه جسارت عصيان دارد شجاعت توبه نيز داشته باشد شايد آن خدا كه مجال سركشي داد فرصت بخشيده شدن هم داده باشد.
دختر هابيل سكوت كرد و سكوت كرد و سكوت كرد و آنگاه گفت: شايد شايد پرهيزكاري من به ترس و ترديد آغشته باشد اما نام عصيان تو دليري نبود دنيا كوتاه است و آدمي كوتاهتر مجال آزمون و خطا اين همه نيست.
پسر نوح گفت: به اين درخت نگاه كن به شاخه هايش پيش از آنكه دستهاي درخت به نور برسند پاهايش تاريكي را تجربه كرده اند گاهي براي رسيدن به نور بايد از تاريكي عبور كرد گاهي براي رسيدن به خدا بايد از پل گناه گذشت.
من اينگونه به خدا رسيدم راه من اما راه خوبي نيست راه تو زيباتر است راه تو مطمئن تر دختر هابيل.
پسر نوح اين را گفت و رفت دختر هابيل تا دوردستها تماشايش كرد و سالهاست كه منتظر است و سالهاست كه با خود مي گويد آيا همسري اش را سزاوار بودم.

دلم مي خواست بند از پاي جانم باز مي کردند
که من تا روي بام ابرها پرواز مي کردم
از آنجا با کمند کهکشان تا آستان عرش مي رفتم
در آن درگاه درد خويش را فرياد ميکردم
که کاخ صد ستون کبريا لرزد
مگر يک شب ازين شبها ي بي فرجام
ز يک فرياد بي هنگام
به روي پرنيان آسمانها خواب در چشم خدا لرزد
دلم ميخواست دنيا رنگ ديگر بود
خدا با بنده هايش مهربان تر بود
ازين بيچاره مردم ياد مي فرمود

دلم ميخواست دنيا خانه مهر و محبت بود
دلم ميخواست مردم در همه احوال با هم آشتي بودند
طمع در مال يکديگر نمي بستند
مراد خويش را در نامرادي هاي يکديگر نمي جستند
ازين خون ريختن ها فتنه ها پرهيز مي کردند
چو کفتاران خون آشام کمتر چنگ و دندان تيز مي کردند
چه شيرين است وقتي سينه ها از مرهم  آکنده است
چه شيرين است وقتي آفتاب دوستي در آسمان دهر تابنده است
چه شيرين است وقتي زندگي خالي ز نيرنگ است
دلم ميخواست دست مرگ را از دامن اميد ما کوتاه مي کردند
در اين دنياي بي آغاز و بي پايان
در اين صحرا که جز گرد و غبار از ما نميماند
خدا زين تلخکامي هاي بي هنگام بس ميکرد
نمي گويم پرستوي زمان را در قفس ميکرد
نمي گويم به هر کس عيش و نوش رايگان مي داد
همين ده روز هستي را امان مي داد
دلش را ناله تلخ سيه روزان تکان ميداد
دام ميخواست عشقم را نمي کشتند
صفاي آرزويم را که چون خورشيد تابان بود ميديدند
چنين از شاخسار هستيم آسان نمي چيدند
گل عشقي چنان شاداب را پرپر نمي کردند
به باد نامرادي ها نمي دادند
به صد ياري نمي خواندند
به صد خواري نمي راندند
چنين تنها به صحراهاي بي پايان اندوهم نمي بردند
دلم ميخواست يک بار دگر او را کنار خويشتن مي ديدم
به ياد اولين ديدار در چشم سياهش خيره مي ماندم
دلم يک بار ديگر همچو ديدار نخستين پيش پايش دست و پا ميزد
شراب اولين لبخند در جام وجودم هاي و هو ميکرد
غم گرمش نهانگاه دلم را جستجو مي کرد
دلم ميخواست دست عشق چون روز نخستين هستي ام را زير و رو ميکرد
دلم ميخواست سقف معبد هستي فرو ميريخت
پليدي ها و زشتي ها به زير خک ميماندند
بهاري جاودان آغوش وا ميکرد
جهان در موجي از زيبايي و خوبي شنا ميکرد
بهشت عشق مي خنديد
به روي آسمان آبي آرام
پرستو هاي مهر و دوستي پرواز ميکردند
به روي بامها ناقوس آزادي صدا ميکرد
مگو اين ‌آرزو خام است
مگو روح بشر همواره سرگردان و نکام است
اگر اين کهکشان از هم نمي پاشد
وگر اين آسمان در هم نميريزد
بيا تا ما فلک را سقف بشکافيم و طرحي نو در اندازيم
به شادي گل برافشانيم و مي در ساغر اندازيم

امشب ديگر سکوت را بشکن يگانه ام!
ببين اين منم
اين منم که به کلبه عشقمان بازگشته ام!
جاي تو خالي است...
ببين کلبه را امشب چراغاني کرده ام
از اين ديوار به آن ديوار ريسه کشيده ام
برگرد يگانه من!
بگو چه ميخواهي
چشم آبي مي خواهي باشد سراپا دريا مي شوم!
گيسوي مشکي مي خواهي آسمان شب مي شوم!
راستي آسمان را ببين
لباس مهماني برتن کرده است
او را هم امشب دعوت کرده ام
تا در آغوش هم به ستارگان پيراهنش خيره شويم...
من را ببين!
ببين دستان سنگدل خزان چه برسرش آورده است
ببين غم دوري تو چگونه بغضش را تکه تکه کرده است
ببين چگونه احساسش هزار پاره شده است
ببين لبانش رنگ لبخند را از ياد برده اند
ببين...
برگرد نازنين يگانه ام!
برگرد تا کلبه عشقمان را ستاره باران کنيم
برگرد تا دور تا دور باغچه را بنفشه بکاريم
برگرد تا امشب از بوي اطلسي ها سرمست شويم
برگرد که من آغوش سبز تو را مي طلبم
برگرد...برگرد... برگرد...
اگر بيايي تمام شهر را گلباران ميکنم
اگر بيايي تا صبح غزل عشق برايت مي خوانم
اگر بيايي...
راستي از کدام سو مي آيي؟
از آسمان? از پشت ماه يا از وراي امواج دريا؟
همسايه پري دريايي شده بودي
که مرا از ياد بردي
يا ماه تو را افسون کرده بود؟!
برگرد که امشب
بهار چشمانش را سرمه کشيده است
برگرد که امشب
سرخي آتش را بر لبانم نشانده ام
برگرد که امشب
گيسوان مواج دريا را به امانت گرفته ام!
امشب آنقدر مي نويسم تا تو بيايي...
کاش! موقع رفتن قول ميگرفتم که بر ميگردي
کاش! به عطر اطلسي ها قسمت مي دادم
کاش! با ناز چشمانم افسونت ميکردم...
راستي امشب بلبلان را هم خبر کرده ام
تا من و تو زير باران آوازشان تاصبح برقصيم!

برگرد امشب يگانه ام!
شب تابها را گفته ام که کلبه مان را نورباران کنند!
به گلهاي سرخ گفته ام که کلبه را عطر افشان کنند!
ميدانم که گل سرخ را دوست داري
اي کاش! گل سرخ بودم تا شايد دوستم ميداشتي!
باورت نميشود!
تا نبيني باورت نميشود
حتي در خيالت هم نمي گنجد که امشب چه مهماني برپا کرده ام!
با تفنگي كه نمي دانم هنوز از من به يادگار داري يا نه؟
اه زمان نگذاشت برايت بگيرم ياقوتهايي را كه تنها تو لايق آني ...
آه درسهايي مشتركأ از آن بدمان مي امد ...
آه از گيسوي بلندي كه براي تو ....
آه يگانه ام...
ولي تا تو...
ولي تا تو نيايي جشن من رنگ عشق نميگيرد...
برگرد امشب نازنين يگانه ام!
سحر نزديک است نگذار که طلوع خورشيد بزم شبانه مان را بر هم بزند!
آخر فردا ديگر من نيستم که برايت لبخند بزنم
ديگر فردا من نيستم که نگاهت را بوسه باران کنم
ديگر فردا من نيستم که سرم را مهمان شانه هايت کنم
ديگر فردا من نيستم که احساسم را نقاشي کني!
برگرد امشب نازنين يگانه ام! سحر نزديک است
دل بهانه گیرم در انتظارت نشسته ...تنهایم مگذار
م.

تو با خشم وزور ريسمان را پاره كردي .تو صبور هم نيستي اگربودي .انقدر ناله ميكردي و

فرياد ميكشيدي تا متوجه ميشدي كه يك قيچي در انجا به ديوار اويزان است.

من در رويا ومداد سرنوشت روزها را مينوشت روياي رستن و روستن .به بطن نيلوفر ابي رفتن با شبنم نطفه زدن . چقدر حرف داشتيم من و حشره اي كه از كنارم ميگذشت. در باره اي طعم و مزه اي گلها يا بخاطر رنگ گندم زارها.واي كه چقدر دلم براي خودم تنگ شده است.ايكاش دوباره خود خودم را احساس ميكردم.يك روز ديدم كه بزرگ شده ام بدون انكه كوچكترين اهميتي به اين موضوع بدهم.سياره ام گم شده است .گلم تنهاست .و من به اعداد وارقام ميانديشم وذهنم از ان پر است .دوهفته .يكسال. گاهي وحشت زده بيدار ميشوم .و اشكال كار در اينست كه نميتوانم بفهمم كه ديرم شده است يا تصويري از خودم در ايينه ديده ام.گاهي درست در برابر من شخصي پيدا ميشود كه ظاهري شبيه به من دارد اما من نيستم.چيزي كه نوميدم ميكند غير ممكن بودن برقراري ارتباط با اوست.با يك قدم اشتباه ممكن است حاصل سالها زندگيم را دور بريزم؟ . ايينه تصوير انسانهاي را كه در اين دنيا به دام افتاده اند را به من نشان ميدهد .ومن به چشماني مي انديشم سوزان از عاطفه اي گنگ و سرشار از محبت و وفاداري و وقتي متوجه وضع خود ميشم كه ديگر چيزي به خاطر ندارم.

اين عمل "اعتراف" است که گناهانمان را می‌آمرزد، نه عمل کشیش. تنها تفاوت بین هوس‌بازی و عشق جاودان در اینست که هوس‌بازی قدری بادوام‌تر می‌باشد. جامعه، اغلب جنایت‌کاران را می‌بخشد ولی خیال‌پردازان را هرگز.» «یک هنرمند بزرگ، چیزها را همان‌طور که هستند نمی‌بیند، اگر می‌دید هنرمند نبود.» كسرت حكمت باعث كسرت غم است. پیرها هرچیزی را باور می‌کنند، پختگان به‌همه‌چیز بدگمانند، جوانان به‌همه‌چیز واقفند.» « حتمأ نصف مردم جهان کور هستند زیرا آن ها نمی‌توانند چیزی را ببینند مگر این‌که بدرخشد. »

ميگويند خدايان سزيف را محكوم كرده بودند تا مدام صخره اي را به بالاي قله كوهي بغلطاندتا از انجا صخره با نيروي وزن خويش به پايين سقوط كند انها به دلايلي فهميده بودند كه هيچ تنبيهي جانفرسا تر از انجام كار بيهوده و بيدليل نيست.

وقتي گل نرگس مرد گلهاي صحرا براشفتند و به شيون وزاري پرداختند چشمه گفت اگر تمام ابهاي من اشك شود واز چشم جاري باز براي گريستن بخاطر نرگس عزيزم كم است چرا كه هر گاه سر بر ابهاي خروشان من خم ميكرد. من زيبايهاي خويش را در چشمانش ميديدم و خود را ميستودم

پرواز را به خاطر بسپار پرنده رفتني است.

وقتي بزرگ میشوی ، دیگر خجالت میکشی به گربه ها سلام کنی و برای پرنده هایی که آوازهای نقره ای میخوانند ، دست تکان بدهی ... خجالت میکشی دلت شوربزند برای جوجه قمریهایی که مادرشان برنگشته فکرمیکنی آبرویت میرود اگر یک روز مردم ــ همانهایی که خیلی بزرگ شده اند ــ دلشوره های قلبت را ببینند و بتو بخندند وقتی بزرگ میشوی ، دیگر نمیترسی که نکند فردا صبح خورشید نیاید ، حتی دلت نمیخواهد پشت کوهها سرک بکشی و خانه خورشید را از نزدیک ببینی دیگر دعا نمیکنی برای آسمان که دلش گرفته ، حتی آرزو نمیکنی کاش قدت میرسید و اشکهای آسمان را پاک میکردی ! وقتی بزرگ میشوی ، قدت کوتاه میشود ،آسمان بالا میرود و تودیگر دستت به ابرها نمیرسد، و برایت مهم نیست که توی کوچه پس کوچه های پشت ابرها ستاره ها چه بازی میکنند آنها آنقدر دورند که حتی لبخندشان را هم نمی بینی ، وماه ـ همبازی قدیم توـ آنقدر کمرنگ میشود که اگر تمام شب راهم دنبالش بگردی ، پیدایش نمیکنی ! وقتی بزرگ میشوی ، دور قلبت سیم خاردار میکشی وتمام پروانه ها را بیرون میکنی وهمراه بزرگترهای دیگر در مراسم تدفین درختها شرکت میکنی وفاتحه تمام آوازها وپرنده ها را می خوانی ! ویک روز یادت می افتد که سالهاست تو چشمانت را گم کرده ای ودستانت را در کوچه های کودکی جا گذاشته ای ! آنروز دیگر خیلی دیر شده است .... فردای آنروز تو را به خاک میدهند و میگویند : خیلی بزرگ شده بود.

در شبان غم تنهايي خويش، عابد چشم سخنگوي توام . من در اين تاريكي، من در اين تيره شب جانفرسا، زائر ظلمت گيسوي توام . شكن گيسوي تو، موج درياي خيال . كاش با زورق انديشه شبي، از شط گيسوي مواج تو، من بوسه زن بر سر هر موج گذر مي كردم . كاش بر اين شط مواج سياه، همه عمر سفر مي كردم واي، باران؛ باران؛ شيشه پنجره را باران شست . آ!

در طريقت تو در اشفتگي وديوانگي غرق شدم وتو خاطر نشان كردي كه همين و هيچ اشتباهي رخ نداده است.شكارچي در وضعيت شكار قرار گرفته است.و راه فرار شكستن موانع است. حتي اگر مجبور شوي براي اين كار به درخت بدل شوي .. ميدانم اين لكنتي كه مرا فرا گرفته با اولين كلامت خواهد سوخت چرا با من هيچ نميگويي. هنوز انقدر شهامت دارم با همان شيوه هاي عجيب.به اني پوسته ام را بشكافم وابري باراني يا ببري شوم مدتهاست منتظرم كه بخواهي خيلي عميق به خاطرم ميايي اري ميدانم كه از هر رويايي برايم فرا تري باز ميگويم با يك اشاره به لبه صخره ميايم اگر كه بخواهي.

بي تو طوفانزده دشت جنونم صيد افتاده بخونم تو چسان مي گذري غافل از اندوه درونم بي من از شهر گذر کردي و رفتي بي من از شهر سفر کردي و رفتي قطره اي اشک درخشيد بچشمان سياهم تا خم کوچه بدنبال تو لغزيد نگاهم تو نديدي نگهت هيچ نيافتاد براهي که گذشتي چون در خانه ببستم دگر از پاي نشستم گوئيا زلزله آمد گوئيا خانه فرو ريخت سر من بي تو من در همه شهر غريبم بي تو کس نشنود از اين دل بشکسته صدائي بر نخيزد از مرغک پر بسته نوائي تو همه بود و نبودي تو همه شعر و سروري چه گريزي زبر من که زکويت نگريزم گر بميرم زغم دل به تو هرگز نستيزم من و يک لحظه جدائي نتوانم نتوانم بي تو من زنده نمانم هما مير افشار

شعر ياغي از هوشنگ شفا .... بر لبانم غنچه لبخند پژمرده است نغمه ام دلگیر و افسرده است نه سرودی؛ نه سروری نه همآوازی نه شوری زندگی گویی ز دنیا رخت بر بسته است . یا که خاک مرده روی شهر پاشیده است . این چه آیینی؟ چه قانونی؟ چه تد بیری است ؟ من از این آرامش سنگین و صامت عاصیم دیگر من از این آهنگ یکسان و مکرر عاصیم دیگر من سرودی تازه می خواهم جنبشی ؛ شوری ؛ نشاطی ، نغمه ای ، فریادهایی تازه میجویم من به هر آیین و مسلک کو، کسی را از تلاشش باز دارد یاغیم دیگر من تو را در سینه امید دیرینسال خواهم کشت من امید تازه می خواهم افتخاری آسمان گیر و بلند آوازه می خواهم کرم خاکی نیستم اینک تا بمانم در مغاک خویشتن خاموش ! نیستم شبکور که از خورشید روشنگر بدوزم چشم آفتابم من که یکجا ، یک زمان ساکت نمی مانم . با پر زرین خورشید افق پیمای روح خویش من تن بکر همه گلهای وحشی را نوازش می کنم هر روز جویبارم من که تصویر هزاران پرده در پیشانیم پیداست موج بی تابم که بر ساحل ، صدف های پُری می آورم همراه کرم خاکی نیستم . من آفتابم . جویبارم ، موج بی تابم . تا به چند اینگونه در یک دخمه بی پرواز ماندن ؟ تا به چند اینگونه با صد نغمه بی آواز ماندن ؟ شهپر ما آسمانی را به زیر چنگ پرواز بلندش داشت آفتابی را به خواری در حریم ریشخندش داشت گوش سنگین خدا از نغمه شیرین ما پُر بود زانوی نصف النهار از پایکوب پر غرور ما چو بید از باد می لرزید اینک آن آواز و پرواز بلند و این خموشی و زمین گیری ؟ اینک آن همبستری با دختر خورشید و این همخوابگی با مادر ظلمت من هر گز سر به تسلیم خدایان هم نخواهم داد ، گردن من زیر بار کهکشان هم خم نمی گردد زندگی یعنی تکاپو زندگی یعنی هیاهو زندگی یعنی شب نو، روز نو، اندیشه نو زندگی یعنی غم نو، حسرت نو، پیشه نو زندگی بایست سرشار از تکان و تازگی باشد زندگی بایست در پیچ و خم راهش ، ز الوان حوادث رنگ بپذیرد زندگی بایست یک دم "یک نفس حتی" ز جنبش وا نماند . گرچه این جنبش برای مقصدی بیهوده باشد . زندگی همچنان آب است ... آب اگر راکد بماند ، چهره اش افسرده خواهد گشت و بوی گند می گیرد . در ملال آبگیرش غنچۀ لبخند می میرد . آهوان عشق از آب گل آلودش نمی نوشند . مرغکان شوق در آئینه تارش نمی جوشند . من سر تسلیم بر درگاه هر دنیای نادیده فرو می آورم جز مرگ . من ز مرگ از آن نمی ترسم که پایانیست بر طومار یک آغاز . بیم من از مرگ یک افسانه دلگیر بی آغاز و پایان است . من سرودی را که عطری کهنه در گلبرگ الفاظش نهان باشد نمی خواهم . من سرودی تازه خواهم خواند ، کش گوش کسی نشنیده باشد . من نمی خواهم به عشقی سالیان پایبند بودن من نمی خواهم اسیر سحر یک لبخند بودن من نه بتوانم شراب ناز از یک چشم نوشیدن من نه بتوانم لبی را بارها با شوق بوسیدن من تن تازه ، لب تازه ، شراب تازه ، عشق تازه می خواهم . قلب من با هر تپش یک آرمان تازه می خواهد . سینه ام با هر نفس یک شوق ، یا یک درد بی اندازه می خواهد من زبانم لال- حتی یک خدا را سجده کردن، قرن ها او را پرستیدن، نمی خواهم . من خدای تازه می خواهم . گرچه او با آتش ظلمش بسوزاند سراسر ملک هستی را گرچه او رونق دهد آیین مطرود و حرام می پرستی را من به ناموس قرون بردگیها یاغیم یاغیم من ، یاغیم من ، گو بگیرندم ، بسوزندم گو به دار آرزوهایم بیاویزند گو بسنگ ناحق تکفیر استخوان شعر عصیان قرونم را فرو کوبند من از این پس یاغیم ، من یاغیم، من یاغیم دیگر..