++++++++++++++++++++++++++++++++++
++++++++++++++++++++
انسان کلبهٔ کوچک خوشبختی خویش را در کنار تودهای از برف و دهانهٔ آتشفشان ِ دنیا بنا کردهاست**********************
چشمم اسیر بختک مهتاب می شودمن معتقد به دین پرستیدن توام
گیرم که کفر باشد و گیرم که اشتباه
گاهی به یک نگاه تو از حال می رومبهتر که چیزی ندانیم تا اینکه از همه چیز فقط نیمی را بدانیم! بهتر که به ذوق خویش دیوانه باشیم، تا به سلیقه دیگران عاقل باشیم.»
+++++++
هزار خواهش و آیا
هزار پرسش و اما+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
می خواهمت چنانکه شب خسته خواب را
می جویمت چنانکه لب تشنه آب را***********************************
تا باد هست خواهم لرزید
و تا عشق هست خواهم ورزید+++++++++++++++++++++++
خاطرات کودکی
روزنه های سبز رجعتند++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
کمی جلوتر
من آن طرف امروز پیاده می شومهنوز فکر میکنم
به درختی که از من پایین افتاد
وقتی تنم در خاطرهی برهنهات پیچید.
هنوز فکر میکنم
به خیابانی که از هجوم برگ
انتهای خود را گم میکرد
وعبور،
در بیمرزی ِ زمان
زبان باز میکرد.
هنوز فکر میکنم
به دهانی که بر نسیم میغلتید
و هرچه رخت در مسیر مادینگی
از ریخت میافتاد.
هنوز فکر میکنم
به پوستی که بر عرق مینشست
و کشتی ِ دزدان
در اقیانوس ناف
به آهستگی دچار میآمد.
هنوز فکر میکنم
به ابتدای درختی که
در انتهای اقیانوس
فانوس ِ همیشهی غارها میشد.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
کسی به خوابِ من نزدیک میشود
پلک میگشایم
چراغ روشن میشود
و دستی از انتهای جهان
دستگیره را میچرخانَد.
و با تو درمیآمیزم.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
چقدر و چند ازين پرنده ها بغلت داري بپروازان همه را من آمده امخود را به سوي آسمان مثل هميشه ها بدرازان کسي نداندمان من آماده ام
...............................................................................................................
کاش میشد لحظه ای پرواز کرد
حرفهای تازه را آغاز کرد
کاش میشد خالی از تشویش بود
برگ سبزی توفه ی درویش بود
کاش تا دل می گرفت و می شکست
عشق می آمد کنارش می نشست
کاش با هر دل دلی پیوند داشت
هر نگاهی یک سبد لبخند داشت
کاش این لبخند ها پایان نداشت
سفره ها تشویش آب و نان نداشت
کاش می شد ناز را دزدید و برد
بوسه را با غنچه هایش چیدو برد
کاش دیواری میان ما نبود
بلکه میشد آن طرف تر را سرود
کاش من هم یک قناری میشدم
در تب آواز جاری میشدم
بال در بال کبوتر میزدم
آن طرفتر ها کمی سر میزدم
با پرستو ها غزل خوان میشدم
پشت هر آواز پنهان میشدم
کاش هم رنگ تبسم می شدم
در میان خنده ها گم می شدم
آی مردم من غریبستانیم
امتداد لحظه ای بارانیم
شهر من آن سو تر از پرواز هاست
در حریم آبی افسانه هاست
شهر من بوی تغزل می دهد
هر که می آید به او گل میدهد
دشت های سبز وسعت های ناب
نسترن نسرین شقایق آفتاب
باز این اطراف حالم را گرفت
لحظه ی پرواز بالم را گرفت
می روم آن سو تورا پیدا کنم
در دل آینه جایی وا کنم
***************************************************************************
ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر توام سنگین شده
ای بروی چشم من گسترده خویش
شادیم بخشیده از اندوه بیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستی ام زآلودگیها کرده پاک
ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه مژگان من
ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پیش از اینت گر که در خود داشتم
هر کسی را تو نمی انگاشتم
درد تاریکیست درد خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن
سر نهادن بر سیه دل سینه ها
سینه آلودن بچرک کینه ها
زر نهادن در کف طرارها
گم شدن در پهنه بازارها
از تو تنهاییم خا موشی گرفت
پیکرم بوی هم آغوشی گرفت
***********************
از دلت شروع کن
شاید دوباره همدیگر را پیدا کردیم
نگران نباش من آنقدر امروز و فرداهای نیامده را دیده ام
که دیگر هیچ وعده بی سرانجامی
خواب و خیال آرزویم را آشفته نمی کند
حالا یاد گرفته ام که فراموشی دوای درد همه نیامدن ها و نداشتن ها و نخواستن ها است
یاد گرفته ام
که بشنوم : "تا فردا"...
و به روی خود نیاورم که فرداها هیچ وقت نمی آیند
یاد گرفته ام که از هیچ لبخندی خیال دوست داشتن به سرم نزند....
******************************************************************
بهانه بسیار است برای گریستن
بهانه بسیار است برای رفتن و نماندن
بهانه بسیار است برای تو را خواستن
بهانه بسیار است برای ...
بهانه بسیار دارم ولی ...
هیچ کس بهانه ها را بزرگ نمی داند
هیچکس بهانه هایم را دلیلی برای گریستن و رفتن و ماندن وخواستن و گفتن و ...نمی داند
دلم همچنان بهانه می گیرد
*******************************************************************
قصه نيستم كه بگويي
نغمه نيستم كه بخواني
صدا نيستم كه بشنوي
يا چيزي چنان كه ببيني
يا چيزي چنان كه بداني…
من درد مشتركم
مرا فرياد كن
****************************************************************
سلام
حال من خوب است
ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دورکه مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند .
با این همه اگر عمری باقی بود
طوری از کنار زندگی می گذرم
که نه دل کسی در سینه بلرزدو نه این دل نا ماندگار بی درمانم
. . .تا یادم نرفته است بنویسم:
دیشب در حوالی خواب هایم ،
سال پر بارانی بود . . .خواب باران و پاییزی نیامده را دیدم
دعا کردم که بیایی با من کنار پنجره بمانی ،
باران ببارد
اما دریغ که رفتن ، راز غریب این زندگیست
رفتی پیش از آن که باران ببارد . . .
می دانم ، دل من همیشه پر از هوای تازه باز نیامدن است !
انگار که تعبیر همه رفتن ها ، هرگز باز نیامدن است
بی پرده بگویمت :
می خواهم تنها بمانم در را پشت سرت ببند
بی قرارم ، می خواهم بروم ، می خواهم بمانم ؟!
هذیان می گویم !
نمی دانم . . .
نه عزیزم ، نامه ام باید کوتاه باشدساده باشد ،
بی کنایه و ابهام پس از نو می نویسم:
سلام! حال من خوب است
اما تو باور نکن . . .
|
*** و می رسم شبی آخر ، به آخر راهمو می زنم به تو لبخند آخرم را هملبی که خنده به رویش همیشه می ماندسرود بوسه برایت ولی نمی خواندلبی که بوسه ربود از لبی به سردی سنگو رد بوسه به رویش نشسته آبی رنگکبود رنگ ترین شعر من : قصیده ی مرگسروده می شود و خط به خط و برگ به برگتو را به خوانش خود در سکوت می خواندو داغ من به دل واژه هام می مانددلم که سرخ ترین خنده ی خدا بودهو از جهان و جهاندارها جدا بودهدلم که سبزتر از جنگل شمالی هابه رقص آمده تر از سماع شالی هابه گرمناکی خورشید آسمان جنوبشبیه بندر شرجی ، در انزوای غروبدلی که موی تو را پشت روسری می دیدو از تلفظ نام تو شاد می خندیدشبیه آهوی زخمی به بند می افتدو روی صافی خطی بلند می افتدصدای سوت و پرستار و شوک…خدا حافظبگو قناری من ! نوک به نوک : خدا حافظ !شکسته می شود آهسته در گلویت عشقو مویه می کند آرام روبه رویت عشقزلال اشک تو در موج اشک می افتدو روح شاد تو از اوج اشک می افتدشکسته بالی و آن روح ! فاجعه این است !نه مرگ و من ، تو و اندوه ! فاجعه این استنمی شود که برقصی ، ترانه خوان بشویولی شکسته نباید از این غزل برویدر آخرین غزلم وزن مرگ محسوس استولی تویی که نفس می کشی درون روی !ضمیر متصل « تو» ، حضور ممتد عشقبه گوش می رسد از بیت ها ، بلند و قویو باز مثل همیشه توشعر می گوییمن از تو می شنوم واژه را ، تویی راویبلند شو که شکستن به تو نمی آیدچنین خمیده نباید از این غزل برویبزن به کوچه و این شعر را بلند بخواننترس غمزده ! در جان پناه شعر بماندرون قافیه هایم به رقص می کشمتبه بیت بوسه ی شعرم دوباره می چشمتنسیم دست من است و کلاف گیسویت…ستاره می چکد و بافه بافه گیسویتشبی شبیه شب شادمانی عشق استـ سفیر سلسله ی آسمانی عشق استکه عطر یاس و بهار و ترانه آوردهبرای من غزلی نوبرانه آوردهبرای من ! خود این من که می دود به من اتمنی که بارش باران به روی پیرهنت !منی که روی لبت قطره قطره می رقصمو دست می کشم آهسته بر سپید تنتتنی که نت به نت اش را غزل نواخته امبیا پیانوی نوکوک ! می شوم شوپن ات !که رقص فا و سل از فاصله نمی ترسدکه فصل بوسه بهار است همچنان دهنتسخن بگو و چکاوک بریز در رگ شبکه این غزل شده شاگرد شیوه ی سخنتپرنده باش ! جهان بی پرنده می میردجهان و چلچله هایش فدای پر زدنتجهان و چلچه هایش پرنده می خواهندبرای بردن بازی برنده می خواهندبرای بردن بازی ! که دست غم آس استببـُر به بی بی دل ! که برنده احساس استتو حاکمی که وجودت شبیه زندگی استکه این تلاوت نص صریح زندگی استبرنده باش ، پرنده ! به نام نامی دلکه غیر عشق ندارد جهان ما حاصلچه آتشی ست میان مرور بوسه ی من؟!نبند دل به غمت بی حضور بوسه ی منبه هم نزن که در آن نیست شعله ای دیگرو نیست آتش داغی میان خاکستربریز عطر غزل را میان گیسوهاتبخند و طعم عسل را ببر به کندوهاتو آب های جهان را چنان نوازش کنکه رودهاش برقصند با النگوهاتکه جنگلش ببرد رشک بر طراوت عشقبه بیشه زار تن تو ، به بچه آهوهاتتویی که مادر شعری بیا و شیر بدهبه بره های غزل در میان بازوهاتستاره پشت ستاره ، اسیر چشمانتهزار ماه ، شکار کمان ابروهاتسپیده ها همه تکرار صبح پیشانیتشبانه ها همه مست از شمیم شب بوهاتو مست می شومت باز در شبی دیگرو بوسه می زنمت باز در لبی دیگربه عطر وحشی باران ، به شور باید رفتبه سرزمین ستاره ، به نور باید رفتبه عشق ناب سلامی دوباره باید کردبه آفتاب سلامی دوباره باید کرد …*** نفست اژدرهاست او کی مرده است |
از غم و بی آلتی افسرده است | |
| گر بیابد آلت فرعون او | که بامر او همیرفت آب جو | |
| آنگه او بنیاد فرعونی کند | راه صد موسی و صد هارون زند | |
| کرمکست آن اژدها از دست فقر | پشهای گردد ز جاه و مال صقر | |
| اژدها را دار در برف فراق | هین مکش او را به خورشید عراق | |
| تا فسرده میبود آن اژدهات | لقمهی اویی چو او یابد نجات |
...........................................................................................................................................
نیمه شب آواره و بی حس و حال
در سرم سودای جامی بی زوال
پرسه ای آغاز کردیم در خیال
دل بیاد آورد ایام وصال
از جدایی چندی می گذشت
چندی از عمر رفت و برنگشت
دل بیاد آورد اول بار را
خاطرات اولین دیدار را
آن نظر بازی آن اسرار را
آن دو چشم مست آهو وار را
همچو رازی مبهم و سر بسته بود
چون من از تکرار، او هم خسته بود
آمد و هم آشیان شد با من او
هم نشین و هم زبان شد با من او
خسته جان بودم که جان شد با من او
ناتوان بود و توان شد با من او
دامنش شد خوابگاه خستگی
این چنین آغاز شد دلبستگی
وای از آن شب زنده داری تا سحر
وای از آن عمری که با او شد به سر
مست او بودم ز دنیا بی خبر
دم به دم این عشق میشد بیشتر
آمد و در خلوتم دمساز شد
گفتگو ها بین ما آغاز شد
گفتمش در عشق پا بر جاست دل
گر گشایی چشم دل زیباست دل
گر تو زورق بان شوی دریاست دل
بی تو شام بی فرداست دل
دل ز عشق روی تو حیران شده
در پی عشق تو سرگردان شده
گفت در عشقت وفادارم بدان
من تو را بس دوست میدارم بدان
شوق وصلت را بسر دارم بدان
چون تویی مخمور، خمارم بدان
با تو شادی میشود غمهای من
با تو زیبا میشود فردای من
گفتمش عشقت به دل افزون شده
دل ز جادوی رخت افسون شده
جز تو هر یادی به دل مدفون شده
عالم از زیباییت، مجنون شده
بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش
طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش
در سرم جز عشق او سودا نبود
بهر کس جز او در این دل جا نبود
دیده جز بر روی او بینا نبود
..............................................................................................................................................
کاش می توانستم چون روحی که از قفس تن آزاد می شود ، دزدانه ازاین خانه خاموش و خواب زده بگریزم . از بوته زار گذشته روی به انجا آرم . و پیش از آنکه در خانه جنب و جوش آغاز شود آهسته به اطاقم باز گردم .
ای دوســــــــــــــــــــت !! ای که به جز دوست نمی توانم ترا به نام دیگری یاد کنم . ما دیرگاه از نعمت با هم بودن بهره مند شده ایم . مرگ کمند خود را به دور پاهای من پیچیده و اگر تکان بخورم کا ر من تمام است .!
وقتی قدم در کوچه باغهای خیال می گذاریم سفر می کنم به دور دستها، به منتها ی حضور،به روشنی آفتاب و نقره افشانی مهتاب، به آنجا که آسمان ها شبها یش پر ستاره است ،شب بو هایش آرام،نیلو فرهایش آبی، پروانه هایش صبور و عاشقانش نجیب،
به آن جا که عشق حرمت دارد و عاشقی شرم.
همان جا که نغمه هزار بر شاخه های درختان ،بیدرا مجنون تر می کند،و مرداب ها یش تقدس عشقها را آلوده نمی کند.
همان جا که مردمانش دل را به نان نمی فروشند همان جا که پائیز ،بهار عاشقان است.
در آنجا بت بتخانه ها دل است و هر که حرمت دل را نگه ندارد کافر .
پاور کامپیوتر را زدم .مناقشه ای فلسفی یا سکسی معنوی در یک دنیای مجازی . اگرچه از همه نظر برتری با اوست و لیبیدو تمرکزش را در زیر انگشتانم قرار داده است. اما باز حروف در نشان دادن خود به من سرسختی می کنند .تعامل تخیل و سایه در نوستالژی هارد ژنتیکیم درست عمل نمی کند.مدام هنگ میکند .ومن با یک نگاه به در دیوار اتاق آن را ریست میکنم .بر میگردم و به نقطه ای خیره میشوم . گفتگوی درونیم از زبان مادریم پیروی نمی کند .و منطق من از آن حیران می ماند و از توضیح آن طفره می رود . لجبازی می کنم و پریشان می شوم .پس بسادگی از آن می گذرم.امروز عید است و تمام انچه دارم یکسال کهنه تر می شوند .از نوشتن این جمله خوشم نیامد . چرا پاکش نمی کنم. راحتم بگذار تداعی ادامه میدهد..........حال احساس بهتری دارم. جبر ضرب زمان ومکان .به اختیار تخیل در می آید. وحروف صمیمی وخصوصی میشوند.ومن در خاکستری ملایمی معلق از رواق به اپیکور سر میخورم.
چقدر سادهايم ریرا!
نه تو، خودم را میگويم
من هنوز فکر میکنم سيب به خاطرِ من است
که از خوابِ درخت میافتد.
در آينه مینگرم
و از چاهی دور
صدای گريهی گُلی میآيد
که نامش را نمیدانم!
ریرا ...!
گفتی برايت
از آن پرندهی کوچکی
که تمامِ بهار ... بیجُفت زيسته بود، بنويسم!
باشد ... عزيزِ سالهای دربهدری ...!
راستش را بخواهی
بعد از رفتنِ تو
ديگر کسی به آينه نگفت: - سلام!
شايع شده است
اين سالها شايع شده است
که آن پرندهی کوچک
روحِ شاعری از قبيلهی دريا بود،
يک شب آوازِ کودکی از بامِ دريا شنيد،
صبح که برخاستيم
باد ... بوی گريههای سياوش میداد،
و کسی نبود
و کسی نمیدانست
بر طشتهای زرينِ گَرسيوَز
هزار کبوترِ بیسر
شبيهِ ستاره مُردهاند!
سید علی صالحی
تابستان که بيايد
نمیدانم چندساله میشوم
اما صدای غريبی
مرتب میگويَدَم:
- پس تو کی خواهی مُرد!؟
ریرا ...!
به کوری چشمِ کلاغ
عقابها هرگز نمیميرند!
مهم نيست
تو که آن بيدِ بالِ حوض را
به خاطر داری ...!
همين امروز غروب
برايش دو شعر تازه از "نيما" خواندم
او هم خَم شد بر آب و گفت:
گيسوانم را مثلِ افسانه بباف!
معشوق جان به بهار آغشته مني
که موهاي خيست را خدايان
بر سينه ام مي ريزند و مرا خواب مي کنند
يک روزَمي که روي شانه تو خواب مي بَرَدم
معشوق جان به بهار آغشته مني
تو شانه بزن
با بوسه هايم تُک مي زدم من دستهاي تو را
من دست هاي تو را در چينه دانم مخفي نگاه داشتم
تو در گلوي من مخفي شدي
صبحانه پنهاني مني
وقتي که نيستي
من چشمهاي تو را هم در چينه دانم مخفي نگاه داشتم
نحرم کنند اگر همه مي بينند
که تو نگاه گلوگاه پنهاني مني
آواز من از سينه ام که بر مي خيزد
از چينه دانم قوت مي گيرد
مي خوانم مي خوانم مي خوانم
تو خواندن مني
باران که مي وزد سوي چشمانم
باران که مي وزد
باران که مي وزد
تو شانه بزن
باران که مي
يك لحظه من خودم را گم مي کنم
نمي بينمم
اگر تو مرا نبيني
من کيستم که ببينمم
من نيستم که ببينم
نمي بينمم معشوق جان به بهار آغشته مني
اگرمرا نبيني
من هم نمي بينمم
آهو که عور روي سينه من مي افتد
آهو که عور
آهو که عور
آهو که عور
او او که آ
او او تو شانه بزن
و بعد شير آب را مي افشاند بر ريش من
و عور روي سينه من
او او مي افتد
و شير مي خورد
مي گويد تو شير بيشه باراني مني
مني
و مي افتد
افتادني که مرا مي افتد
هنگامه مني
هنگامه مني که مرا مي افتدآغشته مني
بهار آغشته مني معشوق جان به
تو شانه بزن
اگر تو مرا نخواباني
من هم نمي خوابانمم
مي خوانم مي خوانم مي خوانم
اگر تو مرا نخواباني
من هم نمي خوابانمم
مي خوانم خونم را بلند مي کنم زگلوگاهم
مي خوانم
خونم را مثل آوازي
مي خوانم
نحرم کنند اگر همه مي بينند که تو
نگاه گلوگاه پنهاني مني
اگر تو مرا نبيني
اگر تو مرا نخواباني
من هم نمي بينمم
من هم نمي خوابانمم
زانو بزن بر سينه ام
تو شانه بزن
پاهاي تو
چون فرق بازکرده از سر ديواريِ به درون برگشته
بر سينه ام
تو شانه بزن
زانو... من پشت پاشنه هايت را چون ميوه دوقلو
مي بوسم
مي بوسم
هر پايت را در رختخواب عشق جداگانه
مي خوابانمت
بيدار مي شوي
مي خوابانمت ببين آري
ببين تو مرا
ببين تا ته ببين
زيرا تو اگر مرا نبيني
من هم نمي بينمم
با گفته ات اي نگاه برگشتهي به درون
به درون برگشته
تا ته ببين
تو شانه بزن
اگر تو مرا نخواباني
من هم نمي خوابانمم
نمي بينمم
تو شانه بزن
زانو
من هيچگاه نمي خوابم
از هوش مي روم
ديروز رفته بودم
امروز هم از هوش مي روم
افتادني که مرا مي افتد
هنگامه مني که مي افتد
معشوق جان به بهار آغشته مني
مني مني مني
که مرا مي افتد من مي روم
از هوش مي
مني
اگر تو مرا
تو شانه بزن
زانو
مني
از هوش مني
رضا براهني
دیوانگی همه الهه ها را تحت قدرت خود دارد و در ادامه توجه ما را به این نکته جلب میکند که:«طبیعت ،که مادر و پرورش دهنده انسان است چگونه دقت کرده است که هیچ چیز از چاشنی مختصر دیوانگی بی بهره نباشد. دیوانگی همراهی زنان با مردان را در راستای همین دقت طبیعی میداند چرا که هر زن که بخواهد خود را در شمار عاقلان جا بزند فقط نشان میدهد که دیوانه ای مضاعف است. عیننا مثل این است که بخواهند خری را به مدرسه بفرستند...زن همواره زن یعنی دیوانه است، حتی اگر ماسکی بر چهره خود بزند.
دیوانگی در ادامه صفاتی چون محبت و دوستی را به خود منسوب میکند. همچنین ازدواج و قوام جامعه از نتایج دیوانگی است. صفاتی مانند خودپسندی و عزت نفس را _که زندگی را تحمل پذیر میکند _به ديوانگي نسبت میدهند. اقدام به جنگ، اهتمام به هنر و حتی نیروی ادراک و تمیز را به جنون منسوب میکنند. :«دو مانع بزرگ در راه شناخت مسائل و مشکلات زندگی وجود دارد : یکی حجب است که حجابی در برابر هوش و ذکاوت ایجاد میکند ، و دیگری ترس است که با پیش بینی مخاطرات مانع اقدام میگردد. دیوانگی با استادی کامل این دو مانع را از میان بر میدارد.
.. اما خفت عقل ممتاز است، و در واقع بزرگترین سعادتی است که نصیب بشر میشود و آن زمانی است که نوعی پندار شیرین و دلنشین روح آدمی را از غصه های جان گداز زندگی می رهاند و وی را در عالمی از وهم و لذت غرقه می سازد. هر قدر کسی دیوانه تر باشد خوشبخت تر است، به شرط آنکه منظور فقط نوعی از دیوانگی باشد که باعث و مسئول آن من هستم و خوشبختانه حوزه صلاحیت من آنقدر وسیع است که تصور نمیکنم در میان افراد بشر بتوان کسی را یافت که همواره و در هر ساعت عاقل باشد و به نوعی از انواع دیوانگی گرفتار نشود.
دیوانگی افسانه سرایان را از جمله پیروان خود قرار میدهد. او چاپلوسی البته بمعنای خوشامد گویی و دروغگویی را از مواهب خود میداند که انسانها را به سعادت نزدیکتر میکند. او در ادامه به انواع پرستشها اشاره میکند و یادآور میشود که علی رغم جایگاه ممتازی که دارد هیچ کس برای دیوانگی نذر و قربانی نمیدهد و تا کنون معبدی به افتخار آن برپا نشده است. دیوانگی از این وضع نا خشنود نیست. او جایگاه خودش را در دلهای مردمان میداند و با طعن به مردمانی اشاره میکند که چه بسیار شمع و قربانی اهدا میکنند . دیوانگی میگوید:« به نظر من تعداد مجسمه هایی که به افتخار من ساخته شده معادل مردمی است که در جهان وجود دارند...
در صف اول عالمان صرف و نحو قرار دارند و از پی آنان شاعران و خطیبان، نویسندگان سوفسطائیان، فلاسفه،عالمان دين اسقفها و روحانیون قرار دارند. دیوانگی بطور مفصل بیان میکند که چگونه همه این نخبگان سعادت و رضایت خود را مرهون دیوانگی هستند.
:«از آنجا که هر چیز قیمتی را مخفی میدارند و آنچه را قیمتی ندارد عرضه میکنند، آیا عقل و درایت که هیچکس نمیخواهد آنرا مخفی سازد کمتر از دیوانگی است ، که همواره باید از نظر خلایق محفوظ نگاه داشته شود دارای ارزش نیست...کسی که دیوانگی خود را مخفی سازد ارزشمند تر از آن کس است که عقل خود را پنهان می دارد.
هیچوقت نفهمیدم تو کی وارد شدی. شاید برای اینکه تو تنها کسی بودی که از واقعیت برداشتمت و گذاشتمت آن تو. شاید برای آنکه آنقدر واقعی شده بودی که نفهمیدم با تو فقط در رویاهایم زندگی میکنم و فقط آنجاست که با هم حرف میزنم و من نگاهت میکنم. تو ساده بودی، کم کم ساده ترین رویای من شدی. آنقدر پاک و ساده که گیج میشدم. غریب بودم از تو .. ترسیدم از تو .. ولی رد پایت محکم تر از هر خط دیگری بود. گفته بودم نه؟ ..
آدمها هنوز هر روز بزرگ و بزرگتر میشوند. دنیا هر روز کوچک و کوچک تر. از خواب که بیدار شدم فهمیدم اتفاقی افتاده. هر بار که خوابت را دیدم میدانستم اتفاقی افتاده. اتفاق برای رخ دادن است .. کودکدلم میخواهم دخترم را روی زانوهایم بنشانم، نگاهش کنم، دستی به موهایش بکشم و بگویم مواظب رویاهایش باشد.شاید هیچ چیز سختتر و تلختر از از دست دادن یک رویا نباشد .. »
ماریلا گفت: « ظاهراً دیگر مثل گذشته پر حرفی نمکنی آنی . تازه ای جملات بزرگ و گنده و جدی نیز استفاده نمیکنی. ببینم ٬ چه بلایی سرت آمده ؟ چرا تغییر کردهای ؟ »
آنی سرخ شد و کمی خندید. او کتابش را زمین نهاد و با قیافهای رویایی به بیرون پنجره خیره شد. انگشتش را به چانه زد و با قیافهای اندیشناک پاسخ داد : « نمیدانم٬ دیگر زیاد دوست ندارم حرف بزنم. به نظرم قشنگتر میآید که انسان افکار عزیز و دوست داشتنی خود را در قلب خویش نگه داشته همچون گنجینهای گرانبها از آنها نگهداری کند. زیاد خوشم نمیآید کسی به افکارم بخندد و یا در مورد آنها به شگفتی بیفتد. تازه٬ نمیدانم چرا اما دیگر از کلمات گنده و بزرگ خوشم نمیآید . واقعاً جای افسوس است ٬ این طور نیست ؟ خصوصاً حالا که بزرگ شدهام و در صورتی که بخواهم ٬ میتوانم در کمال آزادی و آگاهی از آنها استفاده کنم٬ این طور نیست ؟ از بسیاری جهات جالب است که انسان متوجه بزرگ شدن خود میشود . اما آن قدر ها هم که فکر میکردم سرگرم کننده و بامزه نیست ماریلا . آن قدر چیز برای آموختن هست٬ آن قدر کار برای انجام دادن و فکر برای اندیشیدن هست که اصلاً فرصت برای استفاده از کلمات و واژههای بزرگ و شاعرانه نمیماند. »
مثل آتیش شومینه توی خونه ..مثل بارون وسط تابستون
مثل یه کوه بلند که آخه مگه مرض داشتیم اومدیم بالا ها ؟
زندگی همهی چراغ قرمزایی که آدم رد میکنه و بعد ابروهاش رو میندازه بالا و میخنده
همهی اون آلو ترشا که مزهش کلی تو دهن آدم میمونه
همهی اون لحظههایی که بین زمین و آسمون از یه تیکه صخره تو یه دشت پر از شقایق آویزون میمونی و فکر میکنی زندگی دیگه داره تموم میشه و الانه که بیفتی
همهی اون ....همه اون روی پله های برفیه پارک راه رفتنها و فکر کردنها..
زندگی
همهی اون خداحافظی کردناست
همه اون لرزیدن دل ها
گوشه چشم مراقب بودن ها
همه اون نوشته های قدیمی رو خوندن ها
همهی اون گریه کردنا
همهی اون دیوارای شیشهای تو فرودگاها
همهی اون هر روزایی که منتظری و نمیدونی منتظر چی
همه ی اون روزهایی که با دلهره و ترس میگذره
زندگی رنگه
رنگ خواب
رنگ خوابایی که میبینی و با خودت تو خواب فکر میکنی نکنه این خواب باشه و تا آخرش نمیدونی کی از خواب بیدار میشی .
شایدم همون خواب هایی که شیرینیش تا هفته ها زیر دندونه.
زندگی لذت همین قطره های بارونیه که می زنه پشت شیشه,توی پیاده رو.
چقدر این بارون بوی زندگی می ده!
زندگی
رنگه .
رنگ هر روز
رنگ هر دیروز
هممممم ...
خیلی وقته زندگی نکردم !
* من متولد شدم، پس هستم! ;)
یک ۲۵ آذر دیگر هم گذشت.خوب و در آرامش .. بدون هیچ حرف دیگری یک سال دیگری در پیش است
من امشب تا سحر خوابم نخواهد بردتو با خشم وزور ريسمان را پاره كردي .تو صبور هم نيستي اگربودي .انقدر ناله ميكردي و
فرياد ميكشيدي تا متوجه ميشدي كه يك قيچي در انجا به ديوار اويزان است.
راه انتها ندارد ميخواهم بيشترين مسير ممكن را طي كرده باشم.
توباید فوق العاده هشیار باشی تا درچنگال خودت گرفتار نشوی.چون در خودخواهی خود پرستی وحسادت امکانات حیرت اوری داری.
امير مسعود زمرديان متولد اصفهان كارشناس روانشناسي